ИЗБРАННЫЕ СОЧИНЕНИЯ

СОЧИНЕНИЕ НА ГРУЗИНСКОМ ЯЗЫКЕ

Тема сочинения: «Пою тебе славу, Родина!»

Автор: Меладзе Лизи, 13 лет,

Горийская публичная школа № 5, город Гори, Республика Грузия


ო,საქართველო, გიმღერ დიდებას!

სამშობლო ისეთი უსაშველო ფენომენია, რომელსაც ასაკი არ გააჩნია, როგორც დედას, და დედასავით მარადიულია. გამოდის, რომ სამშობლო ყოველდღე გვბადებს, ყოველდღე იბადება ჩვენთვის, თავად კი არასოდეს არ კვდება, უკვდავია.

ჩემი სამშობლო საქართველოა. იგი ჩემთვის ძვირფასი და უმნიშვნელოვანესია. ჩემი საქართველო დედასავით მიყვარს… მიყვარს–მეთქი რომ ვამბობ, მე ვგულისხმობ მთელს საქართველოს: მის მთა–ბარს, მდინარეებს, მის ხეებს, ფოთლებს, უბრალო ქვებსაც კი, თუმცა საქართველოში უბრალო არაფერია – აქ ყველაფერი გამორჩეული და განსაკუთრებულია. ჩემი საქართველოს მსგავსი ქვეყანა არსად მინახავს. ჩემთვის ჩემი სამშობლო – ულამაზესი ქვეყანაა. საქართველო თავისი ბუნებითა და სილამაზით განსხვავდება ყველა სხვა ქვეყნისგან. ჩემი სამშობლოს ყოველი ადგილი ჩემთვის სანუკვარი და საყვარელია...

მე მიყვარს ჩემი სამშობლო მისი ბუნებით, მაღალი მთებით, მდელოებით, მდინარეებით, ზღვით, მწვანე აგარაკებით, ცივი წყაროებით, ლამაზი მინდვრებით და სუფთა ჰაერით. საქართველო პატარა, მაგრამ ულამაზესი ქვეყანაა მთელ მსოფლიოში, შეუდარებელია თავისი ფირუზისფერი ცითა და ზურმუხტოვანი ხმელეთით, მარადთოვლიანი მწვერვალებითა და მოკაშკაშე მზით, დალოცვილი ბარაქიანია ქართული მიწით. აკი სწორედ ის გაუკვირდა საქართველოში შემოსულ წმინდა ნინოს: „ვის უნახავს ვარდობისას თოვლი მთაზე?! საქართველო განუმეორებული საოცრებაა...

ყველა ადამიანს გააჩნია სამშობლო და არა აქვს მნიშვნელობა, ის დიდია თუ პატარა, ღარიბია თუ მდიდარი. ჩვენ ტერიტორიულად პატარა სამშობლო გვაქვს მრავასაუკუნოვანი ისტორიით, ჩვენი ისტორია კი მწარე, ტკივილიანი, მაგრამ ამაყი და დიდია.

ჩვენს სამშობლოში ქრისტიანობა სახელმწიფო რწმენაა... ათასი რჯულის მტერი ცდილობდა ჩვენთვის ქრისტიანობის დავიწყებას,

მაგრამ ქრისტე-ღმერთი ჯვარს ეცვა ქვეყნისათვის და ჩვენც ჯვარს ვეცვით ქრისტესათვის. ამ პატარა საქართველოს გადავუღეღეთ მკერდი და ამ მკერდზედ, როგორც კლდეზედ, დავუდგით ქრისტიანობას საყდარი, ქვად ჩვენი ძვლები ვიხმარეთ და კირად ჩვენი სისხლი, და ბჭეთა ჯოჯოხეთისათა ვერ შემუსრეს იგი. გავწყდით, გავიჟლიტენით, თავი გავიწირეთ, ცოლ-შვილნი გავწირეთ, უსწორო ომები ვასწორეთ, ხორცი მივეცით სულისთვის და ერთმა მუჭა ერმა ქრისტიანობა შევინახეთ, არ გავაქრეთ ამ პატარა ქვეყანაში, რომელსაც ჩვენს სამშობლოს, ჩვენს მამულს – სამართლიანის თავმოწონებით ვეძახით.

ჩემს ქვეყანას მრავალი განსაცდელი, ომი და ბრძოლა დასტეხია თავს: „რა არ გადაგვხდენია თავს, რა მტრები არ მოგვსევიან, რა ვაი-ვაგლახი, რა სისხლის ღვრა, რა ღრჭენა კბილთა არ გამოგვივლია, რა წისქვილის ქვა არ დატრიალებულა ჩვენს თავზედ და ყველას გავუძელით, ყველას გავუმაგრდით, შევინახეთ ჩვენი თავი, შევირჩინეთ ჩვენი ქვეყანა, ჩვენი მიწა-წყალი,“ - წერდა დიდი ილია. აჟამად, საქართველოს დაკარგული აქვს მნიშვნელოვანი ტერიტორიები, მაგრამ მჯერა, რომ ჩვენი ქვეყანა დაიბრუნებს დაკარგულ კუთხეებს და ქვეყანა გაბრწყინდება...

საქართველო ქართველთათვის ერთადერთი, დედასავით თბილი და მოსიყვარულეა. აქ, ამ პატარა სამოთხეში ლამაზი, ვაჟკაცი, ჭირთმთმენი და ამასთანავე ლაღი ხალხი ცხოვრობს. დიდი პოეტი ქართველებს ასე ახასიათებდა:

„ერი გულადი, პურადი,

მებრძოლი შავის ბედისა...“

საქართველო უძვლესი კულტურის ქვეყანა, პატარა და ლამაზი, ამ ტერირორიაზე ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ორი დიდი სამეფო იყო- კოლხეთი და იბერია. კოლხეთის სამეფოს უკავშირდება მითი არგონავტებისა და ოქროს საწმისის შესახებ.

საქართველომ თავის მიწაზე ბევრი გმირი, საზოგადო მოღვაწე, მწერალი და პოეტი გამოზარდა, რომლებიც ჩვენს გულშია და მარად დარჩება მათი შემოქმედება შთამომავლობას. ეს იყვნენ ჩვენი ქვეყნის სასიქადულო შვილები, მწერლები, პოეტები, საზოგადო მოღვაწენი და სხვა, რომლებიც სიტყვითა და საქმით თავიანთ ქვეყანაზე ზრუნავდნენ

და ფიქრობდნენ მუდამ. შეუფასებელია შოთა რუსთაველის, დავით გურამიშვილის, გრიგოლ ორბელიანის, ილია ჭავჭავაძის, ნიკოლოზ ბარათაშვილისა და სხვათა შემოქმედება, რომელთაც მსოფლიო ლიტერატურაში დამსახურებულად დაიკავეს ნიშა.

ჩემი სამშობლო მდიდარია კულტურული ძეგლებით: მაგალითად, სვეტიცხოველი, ალავერდი, ბაგრატის ტაძარი, კაცხის სვეტი და რამდენი შეიძლება ჩამოვთვალოთ? ქართული კულტურული ძეგლები წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებს მნახველზე.

მსოფლიოში სულ 14 ანბანია. აქედან ერთ-ერთი უძველესია ქართული. ქართული ენა განსაკუთრებულია ასოების მოხატულობით, სილამაზით.

ჩემი საქართველო დედასავით მიყვარს… მიყვარს–მეთქი რომ ვამბობ, მე ვგულისხმობ მთელს საქართველოს: მის მთა–ბარს, მის მდინარეებს, მის ხეებს, ფოთლებს, უბრალო ქვებსაც კი. თუმცა საქართველოში უბრალო არაფერია. აქ ყველაფერი გამორჩეული და განსაკუთრებულია. საქართველო ჩემთვის არ არის უბრალო ტერიტორია, ქალაქები და სოფლები, გზები და მაგისტრალები... საქართველო ჩემი დედა – სამშობლოა. ასე მგონია, სხვა ადგილს ჩემი გული ვერ მიიღებს, ასე მგონია, ვერსად ვიქნები ისე დაცული, ლაღი, თავისუფალი და ბედნიერი, როგორც-საქართველოში ...

ჩემი სამშობლო ჩემთვის ყველაფერია: სახლია, “თავშესაფარი”, ჩემი მეგობარი, ჩემი მშობელი… ცხოვრება, ბედნიერება, მოგონებები, დაუვიწყარი წუთები, თოვლის ფანტელები, ლურჯი ცა, ზურმუხტი მიწა, ზღაპრული წარსული, გაზაფხულის სურნელი და ვინ იცის, კიდევ რა... ეს მიწის ნაწილი 21 საუკუნეა ერთგულად გვემსახურება: გვაჭმევს, გვასმევს, გვასვენებს, გვმკურნალობს კიდეც!

მახსენდება ცნობილი ქართველი მწერლის ნოდარ დუმბაძის სიტყვები: „იქნებ ვაზია სამშობლო? აბა, დააკვირდით, თუ დაბლარია, დაჩოქილმა უნდა დაკრიფო, თუ მაღლარია–ცაში ხელაპყრობილმა. ორთავე საოცრად ჰგავს ლოცვას, ლოცვა კი არაფერს ისე არ უხდება, როგორც სამშობლოს.“

საქართველო არავის ტოვებს გულგრილს. ვინც კი ერთხელ ნამყოფია აქ, ვერასოდეს დაივიწყებს მას, ყოველთვის გულში ექნება აქ გატარებული დრო.

და ბოლოს, მე ძალიან მიყვარს ჩემი სამშობლო, მას არაფერზე გავცვლი, ის ჩემი სიცოცხლის წყაროა.

СОЧИНЕНИЕ НА ЭВЕНСКОМ ЯЗЫКЕ

Тема сочинения: Мин бугу Берёзовка

Автор: Конькова Анастасия, 8 лет,

МКОУ «Берёзовская национальная средняя общеобразовательная школа им В. А. Роббека»,

с. Берёзовка Среднеколымский район Республики Саха (Якутия)

 

Иңэньгидэ төрлэ.

Хо эен окатла

Мин бугу илаттан.

Хопкилбу төрэңэн

Эвэсэл төрэнтэн,

Мин бугу эскэбддэн.

Эвэсэл хэдьентэн,

Төр ойлин ач

мудна эрэгэр игрэддэн!

Берёзовка – кѳчукэн эвэсэл билэкэттэн. Эрэк ач иглэ билэк чулбаня

исагал, нян нѳчэлкэн ѳкрэл долаттан илаттан.

Амкачан хэелэн илми эйдувэн билэку итчинри. Билэк дюлдэлэн ангидала

амкачар хѳлилитэн лентэвгэчин кѳчукэн окат Хѳ-эен эеникэн, тэгэнтэки

дэриснэн. Хякитал, чалбар, болгитал ач муднач илатта.

Билэкчэму кѳчукэн – ѳмкэкэн улицалкан, дэмњэ хотаран дюл элгэлитэн

учутникан њэнрэн. Хотаран хѳлилин хятал, нивэкэг, ичик, чалбачакар

исур. Эйду билэк дон чулбаня хяталди исагач исучэ. Хо нод мин билэку

ирэктэ анңан илкэнни бисэкэн. Дюганиду удан амардадун нѳчэл унңэтэн

хо далра бивэттэн. Эйдун дюгармал окаттаки ңэнрил дюниду хайтач

исувэттэ.

Билэк дейдэлин кунтэкли гякитан нодал нѳчэл исур. Чашки даммар -

хоя тѳңэрэл бис. Эрэк тѳңэрэлдэлэ тѳңэрэл готкэн, чукачан, нѳригэ,

худинрал бис. Би аяврам дюгани дэрэмкэчэклэн амманюми олрамачиддай.

Бу эрэгэр мѳнтэлсэклэ истала олрамачотту. Хадукун мэр доливур

есчимэчѳтту, ңи хояв олрав хэпкэндин. Болани эмрэкэн хемтэв тэвливэтту

атанюми нян экнилнюми. Хоя хемтэ Туракила гэрбэлэн амкачандула

хоя исувэттэн. Чэлэн билэк бэилни хемтэв тала чаккотта.Тарак хэңунь

окаладякан тѳр. Элэ хоя делгэнкэ бисни: накат, нэдэми, хуличан, ѳлики.

Дэвэнңиту- дэ элэ хояв чакотта. Би аяврам эрэв билэку, эрэк тѳру.

Берёзовка – мин аявриву Бугу!

СОЧИНЕНИЕ НА БЕЛОРУССКОМ ЯЗЫКЕ

Тема сочинения: Радзіма ў сэрцы кожнага

Автор: Смоленская Анастасия Сергеевна, 12 лет,

Государственное учреждение образования «Занарочская средняя школа»,

Минская обл., Мядельский район, д.Занарочь


У кожнага чалавека ёсць Радзіма. Калі маленькі чалавек з’яўляецца на белы

свет, гэты свет абмяжоўваецца для яго мамай і яе ласкавымі рукамі. Дзіця

падрастае і пачынае разумець, што свет намнога большы, што жыве яно не

толькі сярод родных людзей, але і сярод аднавяскоўцаў, землякоў і наогул

беларусаў. І як дзіця пачынае пазнаваць літары, каб навучыцца чытаць, так

маленькі чалавек пазнае асаблівасці беларускай мовы, асаблівасці характа-

ру беларусаў, самабытнасць і непаўторнасць нашай краіны, каб любіць

гэты край і ганарыцца тым, што ён беларус. Радзіма даецца раз і назаўсёды.

Дык якая яна, Радзіма, для кожнага беларуса?

Адзіная. Для кожнага чалавека ёсць толькі адно месца на Зямлі, пра якое

ён можа сказаць: “Гэта мая Радзіма”. Гэта самы любімы куточак на свеце,

куды заўсёды хочацца прыехаць.

Багатая. Наша Радзіма мае багатую гістарычную і культурную спадчыну,

багата на добрых і шчырых людзей.

Валошкавая. Менавіта валошкі, сціплыя палявыя кветкі, сімвалізуюць

непаўторную прыгажосць нашага краю. Такога ж блакітнага колеру і вочы

беларусаў.

Гасцінная. Беларусь заўсёды радасна і шчыра сустракае гасцей, каб падзя-

ліцца лепшым, што мае. Наш народ любіць гасцей.

Добразычлівая. Беларусы прыкладаюць усе намаганні, каб гасцям спада-

балася ў нас, каб захацелася яшчэ не раз наведаць нашу краіну. Нездарма

Добразычлівасць і шчырасць – характэрныя рысы нашага народа. Наша

краіна населена добрымі людзьмі, якія заўсёды гатовы адгукнуцца на

просьбу аб дапамозе і падзяліцца апошнім.

Жывапісная. Вабяць прыгажосцю нашы краявіды: сасновыя бары,чысцют-

кія блакітныя азёры, бруістыя рэкі і неабсяжныя палі.

Загадкавая. Колькі легендаў і паданняў створана нашымі продкамі! У іх

каштоўны вопыт, дасціпнасць і жыццёвая мудрасць нашага народа.

Іржаная. Значная тэрыторыя краіны занята палямі, дзе спрадвеку нялёгкай

працай вырошчваецца ўраджай. Беларускі народ працалюбівы і старанны.

Квяцістая. А якая прыгожая Беларусь з яе летнімі квітнеючымі лугамі, на-

поўненымі водарам палявых красак! Колькі цудоўных радкоў прысвяцілі

паэты і пісьменнікі беларускай прыродзе!

Лясная. Бяскрайнія лясы аздабляюць нашу краіну. Іх паўзмрок хавае свае

таямніцы і дары лесу. І толькі ўпарты грыбнік можа знайсці гэтыя сховы.

Мужная. Беларусь – краіна смелых і рашучых людзей, якія гатовы аддаць

сваё жыццё за Радзіму.

Надзейная. Беларусаў ведаюць як надзейных сяброў, што заўсёды трыма-

юць сваё слова і выконваюць свае абяцанні.

Працавітая. Наш край – гэта край руплівых людзей, якія не маюць звычкі

сядзець склаўшы рукі, якія ўсё жыццё старанна працуюць на карысць Радзі-

ме і грамадству.

Родная. Для кожнага беларуса наша зямля непаўторная і вабная. У ёй нашы

карані, якія трымаюць нас і даюць сілы жыць.

Славутая. Колькі знакамітых імёнаў з’явілася на беларускай зямлі! Вітаўт,

Усяслаў Чарадзей, Францыск Скарына, Якуб Колас, Янка Купала. Гэтыя

імёны вядомы далёка за межамі нашай краіны. Беларусы ганарацца сваімі

землякамі.

Таленавітая. Беларусь стала Радзімай для вялікай колькасці самабытных і

таленавітых пісьменнікаў, паэтаў, музыкантаў і мастакоў.

Унікальная. Як і кожная краіна, Беларусь унікальная сваёй прыродай,

сваімі звычаямі і традыцыямі, сваёй гісторыяй і сваімі людзьмі. А для нас

яна заўсёды непаўторная і родная.

Фантастычная. У культуры беларусаў непарыўна звязаны сучаснае і міну-

лае, рэальнае і фантастычнае. Гэта цудоўна адлюстравана ў фальклоры,

у народных легендах і паданнях, што робіць нашу культуру адметнай і

цікавай.

Хлебасольная. Хлебам і соллю мы сустракаем гасцей, каб тыя адчулі, што

ім рады.

Цудоўная. Зямля наша напоўнена цудамі, і гэтыя цуды створаны працай і

руплівасцю нашых землякоў.

Чароўная. Той, хто раз пабывае на Беларусі, абавязкова палюбіць яе. Яна

зачаруе сваёй някідкай прыгажосцю, дабрынёй і спагадлівасцю людзей.

Шчырая. Характэрная рыса беларусаў – шчырасць. Наш народ заўсёды

адкрыты для супрацоўніцтва і дыялогу. Беларусы ідуць насустрач з адкры-

тым сэрцам і шчырай душой.

Яркая. Беларусь прываблівае ўсіх добрых людзей. Мы маем багатую гіста-

рычную спадчыну, цікавыя звычаі і традыцыі, самабытную культуру. А

яшчэ наша краіна прываблівае сваімі людзьмі, працавітымі і добразычлі-

вымі.

Якая Беларусь, няхай вырашае для сябе кожны сам. Для нас, беларусаў,

яна самая лепшая.

Мы запрашаем усіх добрых людзей наведаць нашу цудоўную краіну.

СОЧИНЕНИЕ НА РУССКОМ ЯЗЫКЕ

Тема сочинения: Родной язык и Родина неразделимы

Автор: Абдульманова Алсу, 16 лет

Государственное бюджетное профессиональное образовательное учреждение Кумертауский педагогический колледж,

Республика Башкортостан, город Кумертау


Родина – это Отечество, Отчизна.

Когда я слышу слово «Родина», я представляю дом, родителей, друзей, любимый уголок природы, где комфортно и хорошо. От этого слова на душе становится тепло уютно. Многие знаменитые люди: ученые, писатели, поэты, уезжая в другой город или страну, думая, что обретут там свой новый дом, часто вспоминают о Родине, ведь она их «не отпускает».

У каждого человека свое понимание Родины. Для меня – это место, где я родилась, люди, традиции, язык.

Место, в котором родился человек – его малая Родина, из таких маленьких Родин сформировалось могучее Отечество. В этих местах даже птицы поют по-особенному. Я люблю свою Родину: маленький провинциальный городок с узкими улицами, щедро залитые светом, людей, погруженных в повседневную суету и будничные заботы…

Моя Родина – это мои любимые родители и родственники, учителя, одноклассники и одногруппницы, добрые соседи. Люди, которые окружают меня каждый день. Я люблю их просто за то, что они есть. Я благодарна им за любовь, внимание, заботу, жизненные уроки. Они помогают в общении с ними почувствовать себя нужной, важной, самостоятельной, отзывчивой;

воспитывают меня личным примером – делами, а не только словами.

Странными выглядят, наверное, мои размышления, за что я люблю Родину. Одно из слагаемых этого понятия – в моем понимании - родной язык. Слова, которые сопровождают нас с рождения и в каждый из периодов жизненного пути: детство, отрочество, юность, расцвет, зрелость.

Родной язык – это неотделимая часть истории нашего народа. К сожалению, многие люди не говорят на своем родном языке. Государственный язык для нас – русский. Это язык повседневного общения на местах учебы, работы, в различных учреждениях. Для меня родной язык – башкирский. В нашей семье его помнят. Дома мы с радостью общаемся на родном языке и с удовольствием говорим по-башкирски с теми людьми, которые его знают. С детства мне говорили, что человек обязан быть грамотным. А грамотность – это и владением родным языком, знание его законов и норм. Важность владения искусством слова нельзя умалять. Слово – одно из главных средств воздействия: оно может сделать человека счастливым или несчастным, оно может окрылить или уничтожить, вдохновить или низвергнуть. Нужно по-настоящему любить родное слово, чтобы с его помощью в любых ситуациях поступать правильно, помогать людям, поддерживать их. Каждый язык по своему красив, каждый из носителей национального языка считает его самым лучшим, и это право необходимо уважать.

Задача будущих поколений – сохранить родные национальные языки, не дать им исчезнуть: ведь, если исчезнет язык, то вскоре прекратит свое существование и народ. Я считаю, что родной язык не менее ценный, чем различные полезные ископаемые, его нельзя купить или продать, им можно только гордиться и восхищаться.

Первое сочинение - на калмыцком языке.

Тема сочинения: Төрсн һазр-уснас  ик Төрскн төрдг.

Автор: Эрднеев Виктор Александрович, 12 лет

МКОУ «Ульдючинская сельская национальная гимназия имени Очир Джогаевны Мукаевой»

«Хальмг келн –

мини келн –

Хааҗ болшго нарн!»

Тачин Анҗа.

 

         Күн болһнд нег нарн бәәдг. Тер нарн муурсн цагтнь чееҗинь герлткнә, бүдрсн цагтнь җивр урһана. Эннь – эврә һазр-усн, эврә Төрскн. Мини Төрскн – хальмг тег. Мини төрскн келн – хальмг келн. Кен экдән эңкр – тер эврәннь келндәнчн эңкр болдг. Экин шар уургт чидл урһаҗ авнавидн, сәәхн дуунднь саатулгдҗ авлгднавидн. Өврмҗтә ут туульмуд, генәртә дуд, цецн үлгүрмүд, өлзәтә йөрәлмүд – хальмг келнә булг. Энүнәс авн күн төрскн келнләрн негн. Экнәсн авн төрскн келндән дурта болхла, өвкнрин авъясмуд хадһлҗ күндлхлә, һазр-усндан туста болхла, цань ик Төрскн төрдмн.

         Би олн үртә өрк-бүлин отхн көвүн болдв. Би бийән кишгтә күүнд тоолнав. Юңгад гихлә, бичкнәсн авн аав-ээҗиннь өөр өсләв. Деерән хойр ахтав, доран нег дү күүктәв, эңкр эк-эцк хойртав. Аав-ээҗ хойрм чилшго ухани булг билә. Аавм һартан өөтә күн бәәсмн. Ширә, сандлмуд, үүд, терз хойр алтн һарарн кедмн. Ээҗм болхла, үкрән сааһад, үсән цокад, өрм һарһад цааранднь бүләд тос һарһдг билә. Асхар кех көдлмшән кечкәд дууһан дуулад орҗ оддг билә. Харм төрхд, ода аав-ээҗ хойрм уга. Наснь ирәд сәәни орнд төрсмн.

Болв бидн өвкнриннь авъясан тодлҗ авад  хадһлҗ йовнавидн. Эцкм бас һартан эрдмтә, ю болвчн зорһслад, көрәдәд аавас дуту биш кегдлмүд кенә. Тер эрдмән маднд  көвүдтән бас дасхҗ йовна. Экм, дү күүкм ээҗиг дураһад үкрән саана, цуг кергтә тоотс цань күцәнә. Эврә үсн, өрм, тосн, ээзгә дала-нала болна. Үкрин үсәр кесн чигә эдлнәвидн. Чигән – энтн хальмг улсин үкрин үсәр кесн ишклң ундн. Бидн өрк-бүләрн аав-ээҗин авъяс гееҗ йовхн угавидн. Үкр-хөөһән тег һарһад хәрүлнәвидн, худгас услнавидн. Хаврт ноһан өвдгцә болад урһхла, би ахнртаһан эцкән дахад кеер хаҗар өвс хаднавидн. Үвлин өвсән   белднәвидн. Тер хаврин үнр үвлд өвс малд өглһнд хамрар орад толһа эргүлнә. Эн теегин үнр, эңкр һазрин үнр. Бидн селәнә улсвидн. Тегәд мана җирһл малла, тееглә залһлдата. Толһа деер шар нарн мандлна, көк теңгр цеңкртнә, дор көрстә һазр көкрнә. Хавртнь шовуд җирһнә, зунд һаң халун бүтәнә, үвлд шуурһн шуурна, намрт хурта салькн үләнә. Тег олн зүсн өңгтә, җилин цаг болһн эврә темдгүдтә. Агчмин зуур һазрм сәәхрәдчн одна, эргтл шарлад-шатад хумхарна, борлна. Болв нанд мини һазр-усн ямаранчн болг, тер кевтән нанд кергтә, би чигн терүнд кергтәв.

Төрскн бәәхлә, төрскн келнчн бәәхгов. Мана өрк-бүл хальмг келәр күүнднә. Аав-ээҗән дураһад, көдлмшин хөөн герин хаша дотр сууһад дууһан дуулнавидн. Мини эцк сәәхн дуута күн. Цуһар аавин һарар кесн ут сандл деер сууһад, ээҗин келҗ өгсн туульмуд сергәһәд нег-негндән келҗ өгнәвидн. Миниһәр, эн йоста кишг. Өрк-бүл  ни-негн бәәхлә, нег-негнәннь үгд орад, сүв-селвгәрн хувалцха, дөң болхла – эн чилшго зөөр.

Бичкн һазртан дурта болад, сән-сәәхн күн өсәд-босхла, тер күн бүкл Төрскнд чигн цаһан саната, цаһан седклтә, дурта, туста үрн болх гиҗ санҗанав. Би бийән, ахнран, дү күүкән, эк-эцкән тиим улст тоолҗанав. Нанд Төрскн бәәнә, хальмг келәрн күүнднәв, аав-ээҗин авъяс хадһлҗ йовнав, өрк-бүлдән дуртав. Өрк-бүлм сән сурһмҗ өгчәнә, сурһҗана, эк-эцкм үзмҗтә үлгүр болҗана. Цуг делкәд әмтн иим болхла, Төрскн гидг үгин чинр ямаран болна? Сән болх гиҗ нәәлҗәнәв!